ความเรียงว่าด้วย.....

จริงๆ จะว่าไปแล้วซีรี่ย์เกาหลีเรื่องยาวเรื่องนี้ฉายทางโทรทัศน์มานานมากๆ แล้ว แต่ตัวของเราเองเพิ่งจะเช่ามาดูจนจบเมื่อไม่กี่วันมานี้เอง หลังจากทีได้ยินคำร่ำลือจากบุคคลรอบๆ ตัวมานานว่าเรื่องนี้ดูสนุก และได้อะไรมากมาย

เนื้อเรื่องในช่วงแรกอาจดูสนุก ด้วยการหักเหลี่ยมเฉือนคมในแง่ของความคิด ที่ตัวละครแต่ละตัวจะต้องวางแผนรักคุมใช้ความคิดอย่างมากมาย

แต่ช่วงหลัง อาจเป็นเรื่องราวทับซ้อนด้วยอารมณ์ ด้วยภาระและฉากหน้าของการเมือง จึงทำให้ดูเหมือนว่าการตัดสินใจอะไรก็ตามแต่ ดูเหมือนจะกลายเป็นคนไร้หัวจิตหัวใจไปเสียแล้ว

เนื้อหาหลังจากนี้อาจมีสปอยล์ ใครไม่อยากอ่าน ข้ามได้เลยนะคะ ไม่ว่ากัน (จริงๆก็เหลือคนอ่านน้อยแล้วเนอะ)

แต่มันอาจเทียบกันไม่ได้เมื่อเทียบกับคราวที่นางเอกต้องเอาบ่าของตนเองเข้ามารองรับทั้งแผ่นดิน ภาระนั้นดูจะหนักเสียจนหลายครั้งหลายหนทำให้แทบทรุด

เพราะเส้นทางที่นางเลือก คือหนทางของ "ราชินี" เส้นทางของอำนาจ ที่เมื่อไปยืนอยู่บนเส้นทางสายนั้นแล้ว จากที่เคยห้อมล้อมด้วยคนที่รักและภักดี กลับดูคล้ายๆ  ราวกับต้องเดินไปเส้นทางด้วยความเปล่าเปลี่ยว คนห้อมล้อมที่แม้ภักดี ก็มิอาจเข้าใกล้ หรือแม้เพียงแตะเบาๆ ที่บ่า ก็มิอาจมีผู้ใดสามารถกระทำได้

ในบรรดาคนสนิทของพระนาง คงมีคิมยูซินและพีดาม ที่ดูจะเป็นที่ไว้วางพระทัย แต่ในขณะเดียวกันก็ดูต่างกันราวกับอยู่คนละขั้ว หากคิมยูซินคงเปรียบได้กับความสัตย์ซื่อจริงใจ  เป็นคนที่ซื่อตรงและพร้อมจะอยู่เคียงข้าง พร้อมมอบกายถวายชีวิตเพื่อคนที่ตนรัก พร้อมจะอยู่ข้างๆ และเสียสละทุกอย่างให้ราชินีของเขา

ให้ได้ทุกอย่าง ยกเว้นการปลอบประโลบ แม้เพียงจับมือไว้เพียงเพื่อให้กำลังใจ หรือเพียงแตะที่แขนเบาๆ เพียงเพื่อให้รู้ว่ายังคงอยู่ข้างๆ เสมอมา

หากเปรียบกับความรัก คิมยูซฺนเปรียบได้กับความรักที่พร้อมยอมเสียสละทุกสิ่ง เพื่อได้เห็นคนที่ตนเองรักไปถึงจุดหมาย พร้อมเข้าประคองช่วยเหลือในทุกขั้ตอน ทุกจังหวะก้าวของชีวิตอย่างไม่นึกถึงตัวเอง

แต่หากพีดามนั้น กลับเป็นคนที่โตมาด้วยความอ้างว้าง เปล่าเปลี่ยว โหยหาความรักและอ้อมกอด เฝ้าหาใครซักคนที่เป็นของตนเองอย่างแท้จริง

หากเปรียบเป็นความรัก ความรักของพีดามจึงรุนแรง รักมาก พร้อมจะเคียงข้างทำให้ได้ทุกอย่าง แต่ไม่ได้หมายถึงการเสียสละเพื่อเห็นคนรักไปสู่เป้าหมาย แต่เพราะต้องการหวังครอบครอง

 หากคิมยูซินคือความสัตย์ซื่อ พีดามก็คือความเจ้าเล่ห์ 

เด็กชายที่เกิดมาแล้วถูกมารดาที่ฉลาดจนเป็นภัยแก้แผ่นดิน อีกครึ่งคือบิดาที่มากด้วยยศศักดิ์ แต่กลับถูกทอดทิ้งเมื่อหมดประโยชน์ ได้ถูกชุบเลี้ยงโดยบุคคลที่ขึ้นชื่อว่ารอบรู้ในด้านและเก่งที่สุดในแผ่นดิน

แต่น่าเสียดาย อาจารย์ผู้รู้ในทุกสิ่งกลับไม่รู้จักวิธีการมอบความรักความอบอุ่นให้เด็กชายคนนี้ เด็กคนนี้จึงเติบโตเป็นผู้ใหญ่ด้วยหัวใจที่อ้างว้าง เปล่าเปลี่ยวและบิดเบี้ยวยิ่งนัก

และอาจด้วยเพราะปมนี้ ที่บ่มเพาะมาตั้งแต่เด็ก  ความรักจึงเป็นความรักที่ทุ่มเท ให้ได้ทุกอย่างหากมั่นใจว่าอีกฝ่ายจะอยู่ข้างๆ

แต่ยามระแวง จึงกลายเป็นความหายนะ ที่แม้ตนเองก่อ ก็มิอาจแก้ไข้ได้

.

.

.

.

ตอนจบของเรื่อง ทำให้เราน้ำตาไหลชนิดไม่รู้เนื้อรู้ตัว เมื่อยามพีดามฟันฝ่าคมหอก และม่านธนูด้วยระยะห่างเพียงสามร้อยก้าวจากหญิงที่ตนเองรัก ค่อยๆ ก้าวไปอย่างยากลำบาก จนเหลือเพียงสิบก้าวสุดท้ายที่ไม่อาจก้าวข้ามไปได้ 

เพราะถูกหยุดไว้ด้วยคมดาบของคิมยูซิน

อีกสิบก้าว เพียงเพื่อจะเรียกชื่อของหญิงที่ตนรัก

ยามที่ร่างของพีดามล้มลง หัวใจของราชินีดูราวจะเต้นช้าลงจนเกือบหยุดเต้น เมื่อยามล้มลงในระยะใกล้เคียงเพียงเพื่อจะมองหน้าชายที่เป็นที่พักวางหัวใจในยามเหนื่อยล้า ชายผู้ชายเรียกชื่อของพระนางอย่างไม่ลังเล ชายผู้มอบดอกไม้ให้พระนางเฉกเช่นหญิงสาวทั่วไป 

โศกนาฏกรรมฉากสุดท้ายของพีดามนั้นมิได้เกิดจากใคร นอกไปจากปมในใจของพีดาม ผู้ถูกคนสนิทที่รู้จักจุดอ่อนนี้หลอกใช้เป็นเครื่องมือเพื่อแสวหาอำนาจ

.

.

.

.

อาจเพราะอำนาจเป็นส่งหอมหวานเย้ายวน แต่ยากจะจัดการ อำนาจที่ยิ่งใหญ่ มักมีน้ำหนักมากเกินกว่าที่บ่าเล็กๆ ของมนุษย์คนหนึ่งจะแบกเอาไว้ได้

และอาจเพราะความรักเป็นสิ่งหอมหวานที่ทุกคนล้วนแต่ใฝ้หา แต่หากรูปแบบคามรักของแต่ละคนนั้นแตกต่างกันไป

และเพราะความรักมิใช่เพียงด้ายบางเบา แต่อาจเพราะมันเป็นสายใยที่สานแน่นหนักจนมิอาจขาดไปได้ง่ายดาย