ความเรียงว่าด้วย.....

วันนี้เหมือนฉันเองจะนอนไม่ค่อยหลับซักเท่าไหร่

อาจเพราะได้เปิดดูรูปเก่าๆ แล้วชวนให้นึกถึงวันเวลาเก่าๆ เข้าข่ายในทำนองว่า เป็นการระลึกนึกถึงวันเก่าๆ ด้วยความรู้สึกว่า อดีตนั้นมีไออุ่นๆ กรุ่นในหัวใจ มีกลิ่นหอมหวานชวนให้นึกถึง 

เมื่อครั้งสมัยที่ฉันเองยังเป็นนิสิต สถานที่แห่งหนึ่งที่ฉันมักไปเป็นประจำๆ ในยามที่พระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า ยามที่ฉันก้าวเดินโดยอาศัยแสงสว่างจากดวงไฟที่ส่องสว่างจากฝีมือมนุษย์ อาศัยแสงนวลตาจากพระจันทร์ที่ขึ้นไปทำหน้าที่แทนพระอาทิตย์ที่ลาลับขอบฟ้าไป

หอพระที่ริมน้ำ ฉันมักไปไหว้พระที่นั่นเสมอๆ ในยามที่คล้ายขาดที่พึ่งทางใจ มักจะไปไหว้พระ จดจ้องแสงเทียนสว่างตา ราวกับต้องการให้แสงสว่างนั้นๆ ส่องเข้าไปในดวงใจที่แสนมืดมัวในยามนั้น

ใบหน้าของพระพุืทธรูปยังคงเปี่ยมด้วยเมตตาในทุกครั้งที่ฉันได้เงยหน้าขึ้นไปมอง สีทองอร่ามสุกสว่างจนดูคล้ายจะส่องเข้าไปในใจของฉันได้ทีเดียว รอยยิ้มเปี่ยมเมตตานั้นคล้ายจะปลอบประโลมและให้กำลังใจอยู่ในที

บรรยากาศเงียบสงบ กับพื้นหินเย็นๆ และสายลมแผ่วผ่าน หลายครั้งที่ฉันเพียงนั่งฟังเสียงสายลมกระซิบคำรำพันกับต้นไม้ ใช้เวลาหมดไปกับการนั่งฟังเสียงของน้ำที่เคลื่อนไหว หายครั้งที่บนบานศาลกล่าวขอพร ขอกำลังใจเรื่อยไป

ในวันที่ร้องไห้เสียเหมือนจะขาดใจ ฉันก็ทำเพียงนั่งร้องไห้ก่อนรำพึงรำพัน ถึงเรื่องราวที่ไม่คิดไม่ฝันว่าจะเกิด ในวันที่หัวใจมันหนักๆ มาเฝ้าภาวนาผ่านบทสวด ให้รู้จักคำว่าปล่อยว่าวางอย่างแท้จริง เพื่อให้หัวใจแสนหนักนั้นได้เบาบางลงไปบ้าง ในวันที่คล้ายสับสนจนเหมือนจะเคว้งคว้าง ก้ยังคงหาที่พึ่งใจเป็นพระเป็นเจ้าอยู่เช่นเดิม

มาถึงคืนนี้ เป็นคืนที่คล้ายหัวใจเริ่มมีน้ำหนักมากขึ้นมาอีกครั้ง คืนที่คล้ายว่าจิตใจสับสนเหมือนเลี้ยวลดในเขาวงกต วันที่มองไปข้างหน้าแล้วพร่าเลือน เหมือนมีใครมากวนตะกอนให้ฟุ้งลอย จนไม่สามารถมองเห็นทางข้างหน้า 

แม้จะรู้ว่าไม่ใช่ใคร เป็นใจเรานั่นล่ะที่กวนตะกอนนั้นขึ้นมาเอง ก็ยังไม่วาย จะหาที่พึ่งเป็นมือคนอื่นให้หยุดตะกอนนั้นอยู่ร่ำไป

บางที ในค่ำคืนนี้ ฉันควรหยุดตะกอนเหล่านี้ แล้วเข้าสู่ห้วงนิทรารมณ์ได้แล้ว 

ควรจะพักผ่อนเสียที ก่อนที่พระอาทิตย์จะมา และพระจันทร์จะร้างลาไกล