ความเรียงว่าด้วย.....

"โมหะคือหลุมแรกและหลุมลึกที่สุดของกิเลส"

คงไม่แปลก หากเราซึ่งเป็นคนธรรมดาเดินดิน ยังคงมีความรู้สึก รัก โลภ โกรธ และหลง และคงไม่แปลกอีกเช่นกัน หากในบางครั้งเราถูกเหนี่ยวนำให้ทำอะไรไปด้วยความรู้สึกเหล่านั้น โดยมิได้คำนึงถึงว่าการกระทำนั้นๆ จะเกิดผลร้าย ทำร้ายหัวใจผู้อื่นมากเพียงใด หรือแม้จะนึกว่าสิ่งที่ทำไปนั้นเรียกได้ว่าเป็นสิ่งที่ "ถูกต้อง" ได้อย่างเต็มปาก

โดยเฉพาะหากการกระทำใดๆ ที่เกิดจากความหลุ่มหลงในตัวเอง หลงว่าดีกว่าคนอื่น เหนือกว่าคนอื่น หรือแม้แต่เพียงคิดว่า คนอย่างฉันเองนั้นจะต้องดี ชนิดไม่มีใคมาเป็นคู่แข่งแล้ว คงไม่แปลกอะไรที่การหลงแบบนี้จะนำพาให้ก้าวเข้าสู้ความโลภและความโกรธได้ไม่อยาก

โลภ เพราะใฝ่ที่จะหาข้าวของทรัพย์ศฤงคารเพื่อประดับบารมี โลภเพราะใฝ่จะหาข้าทาสผู้ประจบสอพลอเฝ้าคอยบอกคอยกล่าวคำเพราะเสนาะหูที่ตนอยากฟัง โลภเพราะเห็นเขามีแล้วอยากมีให้เหนือกว่าผู้อื่นเรื่อยไป

โกรธที่เห็นผู้อื่นได้ดีกว่า โกรธที่เห็นผู้อื่นเป็นสุขกว่า โกรธ ที่ใครพูดให้ขัดใจขัดหูยิ่งนัก 

ที่สุดแล้วก็กลายเป็นผู้ที่เก็บไฟร้อนไว้เผาใจตัวเอง ที่ซ้ำร้ายอาจแผดเผาผู้คนรอบข้างที่ล้วนรักและหวังดี เพียงอยากฉุดดึงฉุดรั้งให้คนผู้นั้นหลุดพ้นออกมาจากหลุมของความหลงนั้นโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าได้แผดเผาผู้อื่นไปเสียแล้ว

หรือหลายครั้งอาจร้ายกว่า ด้วยตั้งใจจะเอาไฟนั้นแผดเผาผู้อื่นให้ได้รับควาทุกข์ทรมานไปเสียจริงๆ

________________

ข้อความจริงบางอย่าง ที่อาจฟังดูแล้วเจ็บปวดสำหรับคนรอบข้างของบุคคลที่ตกอยู่ในหลุมของความหลง หลุมของทิฐิอาจเป็นข้อที่ว่า เมื่อเขาเลือกจะเดินหลงหลุมแห่งกิเลสนั้นลงไปแล้ว คงไม่มีมือของผู้ใดที่จะเข้ามาฉุดดึงเขาให้หลุดออกมาจากหลุมนั้นได้ หากเขาไม่เต็มใจและไม่ตั้งใจที่จะออกมาจากหลุมนั้นเสียเอง

 ไฟแห่งความโกรธเกลียดนั้นคงไม่มีน้ำศักดิ์สิทธิ์ใดๆ จะดับมันลงได้ นอกจากรู้จักการ "ปล่อย" และ "วาง" ได้ด้วยตัวเอง ปล่อยให้ไฟนั้นมอดดับไปและวางเรื่องราวที่สุมไฟในใจของตนลงไปด้วยตัวเอง

คำว่าพอเพียงและเพียงพอจากผู้คนรอบข้างแม้มากมายเพียงใดก็คงไม่อาจหยุดยั้งความโลภในใจของตนเองได้เท่าเทียมคำว่า "พอ" ที่ออกมาจากใจของตนเอง

เพราะหากเลือกจะเดินลงไปในหลุมของความโกรธ ความโลภ ความหลงเข้าเสียแล้ว เมื่อจะเดินออกมา ก็จำต้องใช้คุณธรรมในใจของตนเองที่จะดึงรั้งตัวเองขึ้นมาจากหลุมเหล่านั้น มิใช่คุณธรรมของผู้อื่นผู้ใด

________________

เมื่อครั้งแรกที่เห็นหนังสือเล่มนี้ ยังไม่ได้มีความคิดว่าอยากซื้อมาอ่านซักเท่าไหร่ แม้ว่าชื่อผู้เขียนอย่าง "ปิยะพร ศักดิ์เกษ" หรืออาเอียดของนักอ่านหลายๆ การันตีไว้บนหน้าปกก็ตามที เพราะตอนนั้นหัวใจมันจดจ่ออยู่กับหนังสือเรื่องอื่นๆ มากกว่า

ที่สุดแล้วก็ซื้อมา ด้วยคำโปรยปกหลัง (อีกแล้ว) ที่เขียนไว้ว่า

"โมหะคือหลุมแรก และหลุมลึกที่สุดของกิเลส

เมื่อมองโลก มองผู้คน มองชีวิตด้วยความหลง ความหลงนั้นย่อมพาเราไปตกหลุมแห่งความโลภกับหลุมแห่งความโกรธได้อย่างง่ายดาย

หลุกลึกทั้งหลายนี้มีแต่ธรรมะในใจตนเท่านั้นที่จะฉุดให้ตนเองหลุดพ้นขึ้นมาได้ มิใช่มือที่ฉุดดึงของผู้ใดเลย

หากต้องการพบแสงอ่อนอุ่นของดวงตะวันเมื่อยามเบิกฟ้า มนุษย์เราก็ต้องเพียรปีนป่ายให้พ้นจากเงามือในหลุมลึก..."

ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่า เมื่อไหร่ฉันจะได้พบกับแสงตะวันอุ่นๆ นั้นได้เสียที เพราะยังอยากได้นั่นอยากทำนี่อยู่อีกมากมายร่ำไปทีเดียว