ความเรียงว่าด้วย.....

เบื้องหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งเป็นคลองขุดเล็กๆ สำหรับระบายน้ำที่อาจพบได้ทั่วๆ ไปตามมหาวิทยาลัยต่างๆ เบื้องหน้าเป็นภาพของน้ำนิ่งใส แลดูดำมืดด้วยเพราะเวลาในยามนี้ก็ค่ำมืดเข้าเสียแล้ว สายลมพัดอ่อนปะทะใบหน้า สายน้ำนิ่งตรงหน้าสะท้อนแสงดาววาวระยับและแสงไฟที่เปิดไว้ ค้ลายกระจกเงาสะท้อนภาพบนฟ้ายังไงยังงั้น

เบื้องหลังของหญิงสาวคือความสนุกสนานของงานดนตรีที่ผู้คนหลากหลายกำลังเต้นรำและหัวเราะได้อย่างสนุกสนานสุดเหวี่ยง เสียงหัวเราะและรอยยิ้มเป็นบรรยากาศของงานรื่นเริงอย่างไรนั่นเล่า งานประเภทที่หญิงสาวไม่ได้มีความสุข สนุกสนานในการมีส่วนร่วมในยามนี้เท่าใดนัก เธอจึงเลือกหันหลังเดินจากเสียงครื้นเครงเหล่านั้น มาจมดิ่งกับความเงียบในบรรยากาศแสนสงบในขณะนี้

เสียงรอบตัว หากไม่นับเสียงดนตรีจางๆ แผ่วเบาแล้ว คงเป็นเพียงเสียงลมและความเงียบงันของสิ่งแวดล้อมที่รายล้อม เงียบเสียจนหญิงสาวได้ยินเสียงของหัวใจตัวเองอย่างแจ่มชัด เงียบเสียจนได้ยินเสียงของอดีตอย่างชัดแจ้ง ราวกลับใครได้หมุนเข็มนาฬิกาย้อนกลับไปในวันเวลาเก่าๆ จนหญิงสาวอดไม่ได้ที่จะสะท้านไปทั้งตัว ก่อนที่น้ำตาจะเริ่มไหลออกมาจากตาทั้งสองข้าง

...ปล่อยให้มันไหลออกมาเถอะนะ คงไม่มีใครเห็นหรอก.... สิ้นเสียงความคิดก็พลันมีเสียงก้าวเท้ายาวๆ ดังมาจากด้านหลังพร้อมกับเสียงดนตรีสนุกสนานที่ดังขึ้น และค่อยๆ เงียบลงไปตามเดิม  แล้วจึงจะตามด้วยเสียงทักทายที่ดูคล้ายจะสะดุดลงเล็กน้อย เมื่อชายหนุ่มที่เดินตามหลังมานั้น เห็นสิ่งที่เปรอะเปื้อนบนใบหน้าของหญิงสาวเมื่อตนเดินมา 

ชายหนุ่มเลือกที่นั่งใกล้ๆ อาจไม่ถึงกับเรียกได้ว่านั่งติดกัน แต่ก็ไม่ห่างไกลจนรู้สึกว่าห่างเหิน ชายหนุ่มเอามือล้วงลงในกระเป๋าแล้วค้นหาของยุกยิก ก่อนที่จะได้คิดอะไร หญิงสาวก็เห็นควันเทาๆ อ่อนจางลอยออกมาตามลมหายใจที่ระบายออกมาของชายคนข้างๆ สิ้นการทอดถอนใจแล้ว ใบหน้าระบายยิ้มอ่อนโยนจึงหันมาหา ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงแบบคนดักคอว่า "อย่าเพิ่งบ่นล่ะ ว่าบุหรี่ไม่ดีน่ะ อุตส่าห์มานั่งใต้ลมแล้วนะ"

"...." มีเพียงความเงียบและรอยยิ้มที่ระบายจางๆ บนใบหน้าของหญิงสาวคนดังกล่าว รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตานั้น แลดูเหมือนไม่เข้ากันอย่างที่สุด ด้วยคราบน้ำตาที่ยังไม่จางหาย รอยยิ้มอ่อนจางที่ระบายบนริมฝีปากนั้น กลับอยู่รวมกับเจ้าของดวงตาที่แววตาโศกเศร้าเจือความเหงาอยู่นั่นกระมั่ง จึงทำให้รอยยิ้มในยามนี้ดูขัดตาและแปลกประหลาดอย่างที่สุด

"วันนี้ไม่ว่า วันอื่นอย่ามาสูบให้เห็นเชียวนะ" หญิงสาวตอบกลับไป แล้วนั่งคนเดียวเงียบๆ ต่อไป กอดเข่าจมจ่อกับความคิดต่างๆ นานา เท่าที่จิตใจยามนั้นจะพาล่องลอยไปได้เท่าใด ก่อนจะมีเสียงทำลายความเงียบขึ้นมาว่า "คิดถึงเขาเหรอ?"

"อือ" เสียงตอบเบาๆ แลดูคล้ายเสียงครางออกมาจากลำคอ ก่อนที่รอยยิ้มจางๆ จะหายไป เหลือเพียงเสียงสะอื้นและธารน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่คิดเสียแล้วว่า ใครจะมาเห็นหล่อน และน้ำตาที่เคยหวงแหนไว้ยิ่งกว่าสิ่งใดๆ ด้วยไม่เคยคิดและนึกอยากให้ใครเห็นน้ำตา ไม่อยากให้ใครคิดว่าตัวเองนั้นอ่อนแอเพียงใด

 ควันอ่อนจางสายสุดท้ายถูกระบายออกมาจากชายหนุ่ม ก่อนเขาจะเอาบุหรี่ตัวนั้นขยี้กับพื้น แสงแดงวาบสุดท้ายสว่างขึ้นก่อนจะดับลง เหลือเพียงควันกรุ่นๆ ที่ยังลอยออกมาบอกให้รู้ว่า บุหรี่ตัวนี้ได้ผ่านการจุดและสูบมาเรียบร้อยแล้ว

"คิดถึงได้ แต่อย่าให้ทำร้ายตัวเองซิ" เสียงชายหนุ่มพูดขึ้นคล้ายไม่เจาะจง เพราะไม่ได้มองใครในยามเื้อื้อนเอ่ย เพียงแต่มองไปที่สายน้ำตรงหน้า มองความนิ่งใสของน้ำในยามนั้นก่อนจะพูดต่อไปว่า "ไม่เคยเห็นพี่ร้องไห้แบบนี้เลย" 

"อือ" คำตอบจากหญิงสาวที่ดูคล้ายจะพูดคำอื่นไม่ได้เสียแล้ว ก่อนจะกลืนก้อนสะอื้นเอาไว้แล้วพูดออกมาว่า "พี่แค่ไม่อยากให้ใครเป็นห่วงน่ะ เลยไม่อยากให้ใครเห็น"

"อืม งั้นวันนี้ผมจะเหยียบไว้แล้วกันนะ" ชายหนุ่มตอบออกมาคล้ายต้องการให้ติดตลก อาจจะไม่ตั้งใจแต่อย่างน้อยหญิงสาวที่ตนเองเรียกว่าพี่ ก็มีรอยยิ้มระบายขึ้นมาบนใบหน้า ชายหนุ่มจึงพูดต่อพร้อมกับหันไปหน้าหญิงสาวตรงหน้า

"อดีตมันผ่านไปแล้ว แล้วเขาก็เป็นเรื่องดีๆ ในชีวิตของพี่ จะดีกว่าไหม หากนึกถึงด้วยรอยยิ้มและความสุข ไม่ใช่คราบน้ำตาแบบนี้"

"เขาจากไป ไม่ว่าด้วยอะไรก็แล้วแต่ ถ้าเขาเป็นเสี้ยวหนึ่งในชีวิตที่มีความสุขมากๆ พี่ก็ไม่น่าจะร้องไห้ขนาดนี้เลย ผมไม่ได้บอกว่าร้องไห้ไม่ได้ แต่ผมไม่อยากให้พี่นึกถึงอดีตด้วยความรู้สึกจมดิ่งแบบนี้ มันอาจจะทำให้พี่ไม่มองอะไรข้างหน้าอีกเลย ผมอยากให้พี่นึกถึงความสุขของวันวาน แล้วเป็นกำลังใจให้ปัจจุบัน เป็นกำลังใจให้อนาคตข้าง ถ้าเป็นอย่างนี้ ให้ผ่านไปกี่วัน ผมคงไม่ได้เห็นพี่ที่ยิ้มออกมาจากใจจริงๆ ซักที"

"เวลามันเดินไปข้างหน้าตลอดเวลานะครับ ผมแค่ไม่อยากให้พี่ยื้อ พยายามจะทำเหมือนหมุนนาฬิกาย้อนกลับไปเพื่อพบว่า นอกจากจะหมุนกลับไปไม่ได้แล้ว ยังต้องเจ็บตัวและเสียแรงไปเปล่าๆ อีกต่างหาก"

"....." หญิงสาวเพียงแต่เงียบเสียงไปเท่านั้น ไม่มีคำตอบใดๆ หลุดออกมา นอกจากน้ำตาที่เริ่มเอ่อท้นมาอีกครั้ง พร้อมๆ กับใบหน้าที่พยักตอบรับคำพูดเหล่านั้น

_________________

"ผมว่ายุงเริ่มกัดแล้ว เราเข้าข้างในไหม" ชายหนุ่มถาม

"อืม เอาซิ"  หญิงสาวตอบรับ ก่อนจะเงยหน้าไปทางชายหนุ่มที่จัดแจงตัวเองลุกขึ้นยืนแล้ว และยื่นมาให้หญิงสาวเพื่อฉุดตัวเองขึ้นมา ก่อนจะบอกว่า "เนี่ย ไม่ใช่พี่ผมไม่ดึงขึ้นมาให้เปลืองแรงหรอกนะ"

หญิงสาวได้แต่ยิ้มๆ ขำกับคำพูดที่บอกเป็นนัยๆ ว่า หากเป็นคนอื่นคงปล่อยไว้ยังงี้แล้วไม่สนใจว่าจะร้องไห้ขนาดไหน ก่อนจะยื่นมือไปจับมือนั่นแล้วดึงตัวเองขึ้นมาพร้อมคำพูดที่ว่า "ขอบใจจ๊ะ"

เบื้องหน้าของหญิงสาวเป็นประตูห้อง ที่ข้างในอึกทึกด้วยเสียงดนตรีและรอยยิ้ม เสียงหัวเราะที่ดังครื้นเครงชนิดที่แค่เดินผ่านก็รู้แล้วว่า ข้างในห้องนี้ต้องมีงานสนุกสนานอย่างแน่นอน เบื้องหลังของหญิงสาวเป็นความเงียบที่ชวนเหงา ความนิ่งสงบ ความเงียบที่ทำให้หญิงสาวได้ยินเสียงต่างๆ แจ่มชัดขึ้น ได้ยินเสียงเต้นของหัวใจและเสียงของอดีตอย่างแจ่มชัดถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง

เธอเลือกจะเดินไปตามวิถีของเวลา ไม่ยื้อฝืนที่จะหมุนเข็มนาฬิกาย้อนหลังอีกต่อไป......