ความเรียงว่าด้วย.....

หญิงสาวสองคนเดินออกจากคณะที่เคยร่ำเรียนเพื่อไปทานอาหารมื้อกลางวันยังโรงอาหารข้างๆ ฌรงพยาบาลภายในมหาวิทยาลัยที่ทั้งสองได้เคยร่ำเรียนด้วยกันมา

ภายใต้ท้องฟ้าอึมครึมชวนอึดอัด สายลมเย็นจัดพัดเอาละอองฝนที่โปรยปรายทั้งวันมากระทบผิวกายทำให้อากาศที่เย็นเพราะหน้าหนาวใกล้เข้ามา ยิ่งเย็นมากขึ้นจากไอฝนที่ประพรมไปทั่วผิวกายยามต้องลม

อากาศเย็นเสียจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นอากาศหนาว ท้องฟ้าที่แสนอึมครึมนั้นก็อาจเรียกได้ว่าหม่นหมองไม่สดใส แสงแดดที่จะทอดลำแสงทะลุผ่านกลีบเมฆนั้นไม่มีแม้แต่น้อย มีเพียงสีเทามัวๆ ที่ปกคลุมอยู่ทั่วบริเวณ

น่าแปลกที่ท่ามกลางอากาศแสนหนาวเหน็บ ภายใต้ท้องฟ้าสีหม่น กลับไม่ได้ทำให้จิตใจของหญิงสาวทั้งคู่นั้นหนาวเยือกตามอากาศแต่อย่างใด รวมถึงไม่ไ้ด้ทำให้ใจต้องหม่นหมองตามท้องฟ้าไปด้วยเช่นกัน 

จิตใจกลับมากด้วยความอบอุ่นอย่างประหลาด แล้วยังแสนสดใสตรงกันข้ามกับท้องฟ้าเสียนี่กระไร

บทสนทนาที่ต่างถามไถ่กันและกันถึงความเป็นไปของอีกฝ่าย อนาคตในวันข้างหน้าว่าจะวางแผนอย่างไรต่อไปรวมไปถึงเรื่องราวแสนสนุกเมื่อครั้งยังเป็นเพียงนิสิตที่อยู่ในรั้วรอบขอบชิดของสถาบัน ภายใต้กรอบของคณะที่คอยดูแลมาอย่างดี

เมื่อครั้งจบออกไป ยามที่ต้องเผชิญกับโลกภายนอกโดยไม่มีรั้วของสถาบันที่โอบคลุม ไร้ซึ่งคำพร่ำสอนที่คล้ายเกราะคุ้มกันของคณาจารย์ หลายเรื่องเป็นอาจดูคล้ายเรื่องร้ายๆ ที่สร้างบาดแผลเล็กใหญ่ไม่เท่ากันตามแต่ที่ชีวิตของแต่ละคนได้เจอ

มาในวันนี้ ต่างฝ่ายจึงต่างรู้สึกว่า เด็กผู้หญิงในวันวาน ที่เป็นเพียงนิสิตในรั้วมหาวิทยาลัย ผู้ที่ได้เผชิญโลกที่คิดว่ากว้างใหญ่ยิ่งนักผ่านการฝึกปฏิบัติงานนั้น แท้จริงแล้วเพิ่งจะเริ่มเติบโตและเริ่มต้นเรียนรู้โลกกว้างไปแค่เล็กน้อยเท่านั้นเอง

 หลากหลายเรื่องราวทั้งดีร้ายยังคงผ่านคำบอกเล่าออกจากปากของทั้งสองฝ่าย ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องไปหวนระลึกถึงความหลังเมื่อครั้งยังเรียน ซึงก็น่าแปลกที่ดูเหมือนว่าในอย่างหลังนั้นดูจะเรียกรยยิ้มและไออุ่นๆ ในกรุ่นขึ้นมาในใจได้ดีเสียมากกว่า

 ก่อนที่ใครคนนึงจะเอ่ย "พวกคุยกันอย่างกับคนแก่"

หญิงสาวอีกคนจึงตอบกลับไปเพียงว่า "เราก็แก่จริงๆ เมื่อเทียบกับหลายคนที่นี่" พร้อมทั้งกวาดสายตาเหม่อมองไปทั่วบริเวณ มีทั้งนิสิตแพทย์ชั้นปีต่างๆ นิสิตพยายาล นิสิตเภสัช นิสิตคณะอื่นๆ อีกมาก ที่นั่งอยู่ ณ ที่นั้น จับกลุ่มพูดคุยเจือรอยยิ้มกลั้วเสียงหัวเราะอย่างออกรสออกชาติ หลายๆ คนในกลุ่มบุคคลเหล่าก็คงคิดเหมือนที่ครั้งนึงหญิงสาวทั้งสองคนเคยคิด "เมื่อไหร่จะจบนะ อยากเรียนจบแล้ว"

 ทั้งคู่ยังคงพูดคุยกันซักพักก่อนที่ฝ่ายหนึ่งจะตัดบทขึ้นมาว่า "ไปกันเถอะ ตรงนี้หนาวมากๆ เลย"

ก่อนจะชวนกันลุกออกไปเพื่อนค่อยๆ เดินฝ่าลมหนาวด้วยหัวใจอุ่นๆ เปื้อนรอยยิ้มกลับไปยังตึกเรียนที่มีความผูกพันยาวนานมาทั้งชีวิตการเป็นนิสิตของทั้งสอง 

ก่อนจะแยกย้ายกันกลับ ทิ้งฉากหลังของความเยาว์วัยไว้เบื้องหลัง แล้วเดินไปข้างหน้าที่ถึงแม้ลมหนาวจะพัดบาดผิวซักเพียงใด

ก็ยังคงมีหัวใจอุ่นๆ ที่คอยหล่อเลี้ยงทุกจังหวะของย่างก้าวท่ามกลางลมหนาวไว้เสมอ