ผู้ชายหรือผู้หญิง??

posted on 07 Apr 2010 14:45 by ttaanngg in short-story

"แกมันไม่ใช่ผู้หญิงจริงๆ ว่ะ"

"เออ ไม่ต้องมายุ่ง"

หญฺงสาวในชุดเสื้อเชิ้ตตัวหลวมและกางเกงยีนส์สีซีดลุกเดินออกไปพร้อมด้วยข้าวของพะรุงพะรัง อย่างไม่ใส่ใจจะให้ใครมาช่วยเหลือเท่าใดนัก ด้วยเพราะส่วนสูงของเธอล่ะมั้งที่จัดว่าสูงมาก อาจเรียกได้ว่าสูงกว่าผู้ชายหลายๆ คนด้วยซ้ำไป รวมไปถึงนิสัยห้าวๆ ไม่เคยอ่อนหรือยอมให้ใคร

"ฉันไม่ใช่ผู้หญิง แล้วเกี่ยวไรกับแก"  หญิงสาวพูดทิ้งท้ายก่อนเดินลับหายไป

"ก็แหงซิ ฉันไม่ใช้ผู้หญิงประเภทตัวเล็กๆ น่าทะนุถนอมนิ่" หญิงสาวได้แต่ร่ำร้องอยู่ในใจก่อนจะหอบข้าวของทั้งหมดใส่ลงในกระโปรงหลังรถ ก่อนจะยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อที่ซึมออกมาจากการออกแรง ก่อนจะนึกอย่างน้อนใจเล็กๆ ต่อไปว่า หากเป็นผู้หญิงคนอื่น คงไม่ต้องแบกของเหนื่อยหนักอย่างนี้

"ก็ไม่ได้เป็นไรนิ่ แค่เหนื่อยนิดหน่อยเอง" หญิงสาวคนเดิมไปแต่บอกตัวเองแบบนี้ ครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ ช่างมันเถอะ 

เธอได้เพียงแต่เปิดประตูรถแล้วก้าวเข้านั่งเพื่อสตาร์ทเครื่องยนต์ เตรียมตัวเดินทางกลับสู่ที่พัก 

.

.

.

"เดี๋ยวฉันทำเองได้ มานี่"

"เฮ้ย ใช้แรงเยอะนะเว้ย" 

"เออ เห็นไหม ได้แล้วเนี่ย"

"ไอ้นี่ ผุ้หญิงประสาอะไรวะ"

"ผู้หญิงที่ไหนล่ะ มันผู้ชายแ้ล้วไอ้นี่"

"เรียบร้อยแล้วใช้ไหม เดี๋ยวฉันมา"

หญิงสาวเดินก้าวยาวๆ ออกไปให้พ้นรัศมีของบทสนทนาที่ดูน่าจะเป็นคำพูดที่เธอน่าจะชินชาแล้ว แต่น่าตลก เธอไม่เคยชินชากับคำพูดพวกนั้นเลย

ผู้หญิงคืออะไรเหรอ คนที่ใส่กระโปรง แต่งตัวสวยๆ พูดจาอ่อนหวานรื่นหู แต่งหน้าแต่งตาวันละเป็นชั่วโมงๆ บอบบางแรงน้อย ไม่สามารถทำอะไรได้ด้วยตัวเองงั้นเหรอ

คิดมาได้ถึงเพียงเท่านี้ เธอทำได้เพียงเอาสองมือของเธอกอดตัวเองไว้กอดน้ำตาจะไหลออกมาช้าๆ แล้วยังไงล่ะ เพราะแค่นี้เองเหรอที่ฉันไม่สามารถถูกเรียกว่าเป็นผู้หญิงได้ เพียงเพราะฉันไม่มีแง่มุมที่อ่อนหวาน ไม่มีแง่มุมที่อ่อนแอ เพียงเพราะฉันไม่เจ้าน้ำตาให้ใครต่อใครได้เห็น

"เฮ้ย วันนี้มีพนักงานใหม่นะเว้ย "

"อือ"

ชายหนุ่มรูปหล่อเชียวนะเว้ย"

"แล้วไง แกชอบเขารึไง"

"ไอ้บ้า !!!! "

หญิงสาวหันไปมองเพื่อนร่วมงานชายหนุ่มผู้มากระเซ้าเหย้าแหย่เธอแล้วทำได้แค่เพียงส่ายหน้า ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป แล้วยังไงกันล่ะ เป็นผู้ชายแล้วยังไง ก็ไม่ได้มีความหมายอะไรหรอก สำหรับที่นี่แล้ว อย่างไรเสียเธอก็เป็นผู้ชายเสียมากกว่าที่ใครๆ จะมองเธอเป็นหญิงสาว

"สวัสดีครับ"

เธอหันไปมองตามเสียงทักทาย นี่ล่ะมั้ง พนักงานคนใหม่ ชายหนุ่มรูปหล่อที่สาวๆ คนอื่นๆ กรี๊ดกร๊าดกันน่าดู

"ค่ะ" เธอตอบรับเพียงนั้นพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานของเธอต่อไป พลางคิดในใจ ก็น่ารักดี แต่ก็ไม่มีความหมายอะไรหรอก 

 "เฮ้ยเย็นนี้ไปเลี้ยงต้อนรับพนักงานใหม่กัน ไปรึเปล่าวะ"

"เออ"

พนักงานคนใหม่หันมามองกริยาอาการนั้นด้วยสายตางุงงง และก็ประดับด้วยรอยยิ้มพราวบนใบหน้า

.

.

.

"จริงซิ ทำไมพวกพี่พูดกับผู้หญิงคนเดียวในแผนกแบบนั้นอ่ะพี่ พูดด้วยยังกะเขาเป็นผู้ชาย"

"โอ๊ยมัยผู้หญิงที่ไหนล่ะ มันผู้ชายแล้วน้อง"

"ผมว่าเขาเป็นผู้หญฺง เรียกว่าสวยก็ไม่ผิดนะพี่ แค่ไม่แต่งหน้าไม่แต่งตัวเท่านั้นเอง"

"น้อง แผนกนี้มีแต่ผู้ชาย น้องไม่ต้องคิดว่ามันเป็นผู้หญิงหรอก เที่ยวกับพวกพี่ มันก็กินเหล้ามองสาวเหมือนๆ พี่นั่นแหละ ใช่ไหมวะพวกเรา"

"ใช่ๆ"

.

.

.

"พรุ่งนี้มีงานเลี้ยงปีใหม่ของบริษัทนะครับ จะมาร่วมด้วยไหม"

"ไปซิ"

"อย่าลืมแต่งตัวสวยๆ มานะครับ"

"อืม จะลองดูค่ะ"

.

.

.

"เฮ้ยเกิดอะไรขึ้นวะ"

"ใส่กระโปรงด้วย แหม่ไม่เคยเห็น"

"ไหนๆ ดูซิ แต่งหน้าด้วยเว้ย"

ประโยคสุดท้าย ใครพูดว่าอะไรนะ เธอไม่ไหวจะฟังคำพูดพวกนี้อีกแล้ว พอทีกลับบ้านแล้ว ทำไมต้องเชื่อคำยุบ้าๆ บอๆ ด้วยนะ คนอย่างฉันอย่างไรเสียในสายตาใครๆ ก็ไม่ใช่ผู้หญิง จะลุกขึ้นมาแต่งหน้าแต่งตัวไปทำไมกัน

หญิงสาวห้าวๆ คนนี้ ขอลาจากงานประเภทนี้ดีกว่า เธอได้แต่คิดในใจ ทำไมใครต่อใครต้องพูดจาราวกับว่าเธอกลายร่างเป็นตัวตลกไปเสียแล้ว พอคิดอย่างนี้น้ำตาก็พาลไหลลงมาดื้อๆ หมดแรงจะเดินต่อให้ถึงรถตัวเองเสียแล้ว

ขอเถอะนะ ใครอย่ามาเห็นว่าฉันกำลังร้องไห้เลย ฉันพอใจที่ใครต่อใครคิดว่าฉันเป็นคนเช่นนี้ คนประเภทที่ร้องไห้ไม่เป็น ไม่รู้จักน้ำตา

"เดี๋ยวซิครับ งานเพิ่งเริ่มเอง จะกลับแล้วเหรอ"

"ค่ะ"

"ร้องไห้เหรอครับ"

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ"

"ไม่มีอะไรได้ไง ทำไมร้องไห้ล่ะครับ"

"......." หญิงสาวไม่มีคำตอบอะไรให้อีกแล้วนอกจากความเงียบ กับหยดน้ำตา  พอกันทีนะกับภาพของความเข้มแข็ง ร้องไหเไม่เป็น ไม่ไหวอีกต่อไปแล้วก่อนจะสะอื้นจนตัวโยนแต่ก็ยังคงไร้ซึ่งคำตอบใดๆ

"อยากร้องก็ร้องซิครับ ไม่มีประโยชน์อะไรต้องเก็บไว้นิ่ ถ้าไม่อยากอยู่แล้ว เดี๋ยวผมไปส่งที่รถนะ"

"ค่ะ" หญิงสาวตอบได้เพียงเท่านั้น  

คนทั้งคู่เดินเคียงข้างกันไปเงียบๆ ระยะทางไม่ถึงสิบเมตรแลดูไกลอย่างน่าประหลาดสำหรับหญิงสาว ไกลเสียจนต้องมีคนเดินเป็นเพื่อน ตลกดีที่ที่ผ่านไม่เห็นเป็นแบบนี้ ที่ผ่านมาเธอทำอะไรได้ด้วยตัวเองคนเดียวมาตลอด

"ผมว่าคุณน่ารักออกนะ ถึงไม่แต่งหน้า แต่งตัว คุณก็แค่เป็นผู้หญิงที่ห้าวๆ ลุยๆ แต่ก็น่ารักดี"

"อย่าแกล้งชมกันเลยค่ะ ใครๆ ก็ว่าฉันเหมือนผู้ชาย ไม่อ่อนหวานน่ารัก ยิ่งเรื่องร้องไห้แบบนี้นะ คุณอย่าได้ไปบอกใครเชียว คงไม่มีคนเชื่อว่าฉันร้องไห้เป็น"

"โธ่คุณ ผู้ชายยังร้องไห้ได้เลย คุณเป็นผู้หญิงนะ ไม่แปลกหรอก"

"ขอบคุณนะคะ ที่ยังเห็นฉันเป็นผู้หญิง"

"คุณเป็นผู้หญิงนี่ครับ แต่แค่คุไม่เหมือนคนอื่นก็เท่านั้นเอง แต่ก็ดีนะครับ ง่ายๆ สบายๆ ไม่อึดอัดเวลาอยู่ด้วย"

"ขอบคุณค่ะ"

"กลับบ้านดีๆ นะครับ"

"ขอบคุณค่ะ"

.

.

.

อย่างน้อย ฉันก็ยังเป็นผู้หญิงอยู่ในสายตาของใครบางคน ก็เพียงพอแล้วล่ะ เพราะงั้นแล้ว ฉันคงไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงอะไรมากมายใช่ไหม เครื่องสำอางค์และชุดกระโปรงที่ฉันคิดว่ามันไม่จำเป็นอะไร ก็คงเป็นอย่างนั้นจริงๆ

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

เป็นผู้หญิงนะ แต่ไม่แสดงออก
double wink

#3 By ajchicha on 2010-04-08 13:00

based on ture stories ของใครบางคนหรือเปล่า? 55+

#2 By ด.ช.กิมจุ้ย on 2010-04-08 03:13

เรื่อง อ่านแล้ว สนุกดีเหมือนกันนะเนี่ย

#1 By TomTonk on 2010-04-07 16:50